Schodzisz na plażę koło Czołpina i zamiast samych piasku oraz fal dostrzegasz ciemne pnie wystające z brzegu. To pozostałości dawnego lasu, odsłaniane przez morze, choć ich widoczność zależy od tego, jak fale i piasek ułożą się po sztormach.
To nadmorski spacer do śladów lasu sprzed około trzech tysięcy lat
- Położenie: plaża w Słowińskim Parku Narodowym, między Czołpinem a Rowami.
- Pochodzenie: pnie wiąże się z dawną puszczą bukowo-dębową.
- Dojście: z parkingu przy jeziorze Dołgie Wielkie czeka piesza trasa i odcinek plażą.
- Niepewny widok: zatopiony las może być częściowo zasypany lub przykryty wodą.
- Ochrona: poruszaj się po udostępnionych trasach i nie zabieraj fragmentów drewna.
Pnie na plaży są śladem pradawnej puszczy
Najpierw widać pojedyncze, ciemne kształty w piasku, potem kolejne fragmenty drewna. Według regionalnego serwisu Pomorskie.Travel pnie mają około trzech tysięcy lat i są pozostałością puszczy dębowo-bukowej, która niegdyś rosła na tym obszarze.
Las znalazł się pod wodą i osadami, a później Bałtyk odsłonił jego szczątki. O przyczynie zniszczenia drzew nie da się mówić z pewnością: wskazuje się między innymi pożar albo działalność człowieka. Uważam, że właśnie ta niepełna opowieść pasuje do miejsca, w którym krajobraz wciąż zmienia się pod wpływem morza.
Do pni idzie się plażą, a nie prosto od latarni
Na mapie odległość może wyglądać niewinnie, lecz spacer obejmuje również dojście przez teren parku i marsz po piasku. Jednym z opisywanych wariantów jest start z parkingu przy wschodnim krańcu jeziora Dołgie Wielkie: czarnym szlakiem dochodzi się do plaży, a potem kieruje na zachód w stronę pni.
Przewodnik krajoznawczy podaje, że pierwsze pozostałości można napotkać po około trzech kilometrach marszu plażą od tego dojścia. Wariant powrotny przez ścieżki przy jeziorach Dołgie Małe i Dołgie Wielkie tworzy dłuższą, opisywaną pętlę liczącą około 12 km. Jeśli planujesz spokojny spacer, lepiej uwzględnić nawierzchnię i powrót, zamiast oceniać trasę wyłącznie po dystansie w linii prostej.
Widok zależy od sztormów, więc nie planuj wyjazdu wyłącznie dla pni
Silne fale potrafią usunąć piasek przykrywający drewno, ale morze może też ponownie zasypać pozostałości albo przykryć je wodą. Pnie odsłonięto po sztormach w 2016 roku; od tamtej pory ich stan i widoczność mogą się zmieniać. Nie ma gwarancji, że podczas każdej wizyty zobaczysz je w takim samym zakresie.
W praktyce najlepiej potraktować zatopiony las jako jeden z przystanków na spacerze nadmorskim, nie jako jedyny cel wyjazdu. Gdy pni akurat nie widać, pozostaje plaża, przybrzeżny krajobraz i ścieżki Słowińskiego Parku Narodowego. Ta zmienność jest częścią miejsca, ale bywa też powodem rozczarowania, jeśli oczekiwania ograniczają się do efektownego zdjęcia.
Na trasie trzymaj się zasad Słowińskiego Parku Narodowego
Plaża i okolice pni leżą na obszarze chronionym, dlatego nie schodź z udostępnionych tras i nie przesuwaj ani nie zabieraj fragmentów drewna. Oficjalny wykaz szlaków Słowińskiego Parku Narodowego wymienia między innymi trasę Czołpino–plaża–latarnia–Czołpino oraz osobne odcinki dojściowe; wyłączenia z opłat dotyczą konkretnych fragmentów, więc nie należy zakładać, że cała wycieczka jest bezpłatna.
Przed wyjściem sprawdź aktualne komunikaty parku dotyczące dostępności tras i zasad wstępu. Na piaszczystym odcinku wygodne obuwie oraz zapas czasu przydadzą się bardziej niż pośpiech, a po sztormie zachowaj ostrożność przy podmytym brzegu.
Zatopiony las najlepiej oglądać jako część większego spaceru
Czołpińskie pnie przypominają, że linia brzegu nie jest stałą granicą, a plaża potrafi odsłonić ślady krajobrazu sprzed tysiącleci. Traktuj je jako ulotny element przyrody: jeśli są widoczne, przyjrzyj się im z bliska, ale pozostaw je dokładnie tam, gdzie odsłoniło je morze.
To wybrzeże leży na Pomorzu, poza Krajną i Pałukami, więc nie jest regionalną atrakcją tych krain. Jeśli jednak planujesz dalszy wyjazd nad Bałtyk, spacer w okolicy Czołpina ma sens także wtedy, gdy pnie skryje piasek. Sam widok plaży i zmiennego brzegu pozostaje częścią tej wyprawy.
